Mam do Ciebie małą prośbę.. jeśli jesteś w posiadaniu książki Metafizyka autorstwa Lecha Majewskiego lub wiesz gdzie tą książkę mogę zdobyć prosze Cię o informacje i kontakt. Jest to dla mnie ważne.

Zobacz podobne wpisy:

• 22/10/2009 -- Ptasiek (0)
• 02/05/2009 -- Moja Angelika (2)
• 13/02/2009 -- Mahogany heart box (0)
• 03/02/2009 -- Przebudzenie (2)
• 25/01/2009 -- Za dużo czasu (0)

Wczoraj po ciężkich bojach pokonałem przeczytałem Ptaśka, Williama Whartona. Nie będę opisywał o czym jest ta książka bo to możecie sobie przeczytać w każdej księgarnii ale powiem, że nie jest lekka. Przynajmniej dla mnie nie była. Nie powiem książka z humorem, po którym wybuchałem śmiechem w pociągu pełnym ludzi jednak dopiero ostatnie 20 stron sprawiło, że czytałem ją od deski do deski z zapartym tchem. Reszta lekka ale bez szału. Mimo wszystko polecam bo warto.

Zobacz podobne wpisy:

• 01/04/2010 -- Lech Majewski – Metafizyka (1)
• 02/05/2009 -- Moja Angelika (2)
• 13/02/2009 -- Mahogany heart box (0)
• 03/02/2009 -- Przebudzenie (2)
• 25/01/2009 -- Za dużo czasu (0)

Każdy w swoich zakładkach czy czytnikach RSS ma blogi, które służą do różnych celów. Jedne z nich edukują, drugie dostarczają wiadomości, informacji czy rozwiązań pewnych problemów a inne z kolei są tylko czystą przyjemnością bądź rozrywką.

Ja w swoim czytniku mam dużo takich właśnie różnorodnych blogów. Od dziś chce zainaugurować serię wpisów, w których będę przedstawiał niektóre blogi, które znajdują szczególne miejsce w moim czytniku.

Na pierwszy ogień idzie blog mojego ulubionego autora, którym jest Jonathan Carroll.

Dlaczego właśnie ten blog?
Najprostszym dla mnie wytłumaczeniem jest fakt, że czytam jego książki z zapartym tchem. Więc jako fan nie mógłbym nie czytać także jego bloga. Mimo wszystko jednak nie jest to wystarczające wytłumaczenie.

Dla tych, którzy nie znają jego twórczości mogę powiedzieć, że każda osoba, której poleciłem przeczytanie jego książek została z nim na dłużej. Nie były to jednorazowe historie ale przygody dłuższe, angazujące pozostałe jego książki. Tak też było i ze mną (dziękuje Kaju). Ja też kiedyś nie wiedziałem kim On jest ani co pisze. Po przeczytaniu pierwszej jego książki chciałem więcej i więcej. Tak mi zostało do dziś. Żeby było zabawniej to powiem, że jedyną książką, której nie przeczytałem była ta, w której zebrał on wszystkie najlepsze wpisy ze swojego bloga ; )

Na blogu opisuje historię z rzeczywistości, która otacza go na codzień. Nie pisze wzniośle, brak tam pompatyczności, po prostu zwykła codzienność widziana jego oczami. Czasami cytuje wiersze, czasami cytuje innych autorów, znanych ludzi, aktorów.. czasami po prostu opisuje to co zobaczył siedząc i pijąc kawę gdzieś w uliczce jakiegoś miasta czy na lotnisku.

Jego blog jest magiczny, porywający a zarazem zwyczajny i prosty. Takiego go właśnie lubie.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam na jego oficjalną stronę -> Jonathan Carroll.

Zobacz podobne wpisy:

• 17/09/2010 -- Rekord (0)
• 11/08/2010 -- Serwis o coworkingu (0)
• 09/08/2009 -- Jest taka strona: saatchi.pl (0)
• 13/02/2009 -- Mahogany heart box (0)
• 31/01/2009 -- Co mnie wkurza u ‘blogerów’ (4)

Siedziałem w domu i nie pamiętam dokładnie co robiłem ale wiem, że za oknem świeciło słońce a Ona kolejny raz wyprowadzała na spacer swojego psa. Przechodziła ulicą trzy może cztery razy za każdym razem spoglądając w okna mojego pokoju. Sytuacja powtarzała się już od czterech dni. Początkowo nie zwracałem na nią uwagi aż do tamtego zdarzenia, które miało miejsce wczoraj i jak cholerne tornado wywaliło moje życie do góry nogami.
Postanowiłem, że dziś zaczekam na nią na zewnątrz. Tego dnia się jednak nie pojawiła. Kiedy tak stałem i wypatrywałem jej sylwetki, zadzwonił telefon:
- słucham?
- ubieraj się, za chwilę po Ciebie przyjedziemy.
- ale o co chodzi ?
- za chwile będziemy!
- ale..
Moje “ale” przez chwilę odbijało się jeszcze głuchym echem w słuchawce telefonu. Ledwo zdążyłem odwrócić się by spojrzeć na ulicę w poszukiwaniu mojej dziwnej pani, a Oni już nadjechali. Nie miałem wyjścia. Szybko wziąłem swoją ulubioną kurtkę i zanim zatrąbili kolejny raz ja już wpakowałem się na tylnie siedzenie ich czarnego Subaru. Oczywiście wszelkie pytania o to gdzie jedziemy i po co, zostały przemilczane.
Przez ostatni czas nie często bywałem w swoim rodzinnym mieście więc nie wiedziałem o paru zmianach jakie tam zaszły ani o tym, co gdzie powstało, gdzie co otworzyli a co zamknęli.
Podjeżdzając z piskiem opon pod parterowy domek w ekskluzywnej dzielnicy miasta zauważyłem, że nie będzie to zwyczajny wypad do centrum.
Wysiadłem jako pierwszy. Rozprostowałem nogi i wyłamałem palce u rąk, postawiłem kołnierzyk i byłem gotów na to co czeka mnie za drzwiami domu z krwiście czerwonymi drzwiami. Przyjaciele weszli pierwsi. Otworzyła im kobieta, którą miałem już okazję widzieć w telewizji. Nigdy jednak wcześniej nie wiedziałem ani nie słyszałem o niej tego czego miałem się dowiedzieć tego wieczoru. Zrobiła na mnie wrażenie miłej i otwartej.
- 1 i 3 z lodem i kajdankami? – spytała witając się z moimi przyjaciółmi.
- dziś nie. To nie my jesteśmy tutaj gwoździem programu – spojrzeli się na mnie jakbym faktycznie był gwoździem.
Przyznam, że byłem trochę zmieszany i zdezorientowany. Znając ich wiedziałem, że jedyną pewną rzeczą w kontaktach z nimi jest to, że nigdy nie można być niczego pewnym. Ale w końcu to sprawiało, że cała nasza paczka była wyjątkowa.
Wchodząc do salonu obrałem kierunek na bar gdzie z poważną miną barman czyścił kolejne kieliszki. Musiałem się trochę rozbudzić a nic mnie bardziej nie rusza niż kultowy Oxygen. Na szczęścię barman wiedział o co mi chodzi i za chwilę miałem już w ręku to o co poprosiłem. Dookoła mnie tańczyły piękne kobiety oraz nadziani faceci w garniturach z najdroższych sklepów w mieście. Na czerwonych wyściełanych delikatnym materiałem kanapach siedziały dziewczyny czekające na swoją kolej. Rozglądając się w pół mroku dostrzegłem jej przymrużone oczy. Na chwilę odwróciłem głowę aby zamówić kolejnego drinka.
- dla mnie to samo.
Zapłaciłem i chwilę się wahałem czy odwrócić się i spojrzeć na nią by zobaczyć to czego nie chciałem nigdy w życiu zobaczyć. Nie myliłem się. Stanąłem oko w oko ze swoimi najgorszymi wyobrażeniami o tym cholernym świecie w jakim przyszło mi się znaleść.
- mam na imię Ameli – wyciągnęła swoją delikatną rękę.
- a tak naprawdę jak masz na imię?
- to Ci się aż tak nie podoba?
- po prostu lubię szczerość.
Nie chwyciłem jej dłoni. W pierwszych pięciu sekundach naszej rozmowy poczułem, że od środka rozdziera mnie myśl, której bałem się bardziej niż spotkania na swojej drodze własnego cienia. Widziałem w jej oczach płomień świec postawionych na barze tuż za moimi plecami, które tworzyły języczki ognia w jej źrenicach. Wymieszanie ognia ze smutnym spojrzeniem sprawiało, że nogi mi się uginały a łzy napłyneły niebezpiecznie blisko oczu.
Rozmawialiśmy o miejscu, w którym się znajdujemy, o tym, że nie lubię naleśników z serem ani palantów z dobrym sportowymi samochodami z automatyczna skrzynią biegów. Ona śmiała się i co jakiś czas nachylała się i szeptała mi do ucha coś w sekrecie. Szybko jednak nadeszła chwila, której obawiałem się najbardziej. Jej drink szybko się skończył, choć starała się pić go wolno. Dała mi czas na przygotowanie się i podjęcie decyzji a ja unikałem myślenia o niej w tych kategoriach. Nie deptałem wizerunku młodej zaledwie dwudziesto jedno letniej pięknej o delikatnych rysach twarzy i smutkiem w oczach dziewczyny.
- Wyjdź ze mną.
- Nie mogę. To jest moja praca…
- Przecież Ty nie robisz tego bo to lubisz. Nienawidzisz tego miejsca tak samo jak swojego odbicia w lustrze każdego ranka. Pamiętasz jak rok temu w Dubrovniku spotkaliśmy się po raz pierwszy?
- przepraszam Cię muszę już iść. Dziękuję za te chwile. - Pocałowała mnie w policzek i szepnęła do ucha dwa słowa, które usłyszałem nader wyraźnie mimo głośnej muzyki.
Zostawiła mnie samego przy barze z drinkiem w ręku i pozorami, które ciągle chciałem zachować. Do szklanki wpadła mała mucha i nadaremno próbowała wydostać się z resztek płynu. Odstawiłem szklankę na barze i podziękowałem barmanowi a chłopakom powiedziałem, że nie mogłem. Mimo ich najszczerszych chęci, nie mogłem.

Miała na imię Angelika a pod jej szkłami kontaktowymi kryły się bystre ciemno-brązowe oczy.. a ja miałem wtedy pierwszy i ostatni raz w życiu 20 lat.

Zobacz podobne wpisy:

• 01/04/2010 -- Lech Majewski – Metafizyka (1)
• 22/10/2009 -- Ptasiek (0)
• 13/02/2009 -- Mahogany heart box (0)
• 03/02/2009 -- Przebudzenie (2)
• 25/01/2009 -- Za dużo czasu (0)

Jutro walentynki.. osobiście nie lubię, nie obchodzę ale polecam do przeczytania wpis, który jakiś czas temu przypomniał na swoim blogu Jonathan Carroll (mój jedyny ulubiony pisarz):

„He puts down the pen, folds the sheet of paper, and slips it inside an envelope. He stands up, takes from his trunk a mahogany box, lifts the lid, lets the letter fall inside, open and unaddressed. In the box are hundreds of identical envelopes, open and unaddressed. He thinks that somewhere in the world he will meet a woman who has always been his woman. Every now and again he regrets that destiny has been so stubbornly determined to make him wait with such indelicate tenacity, but with time he has learned to consider the matter with great serenity. Almost every day, for years now, he has taken pen in hand to write to her. He has no names or addresses to put on the envelopes: but he has a life to recount. And to whom, if not to her? He thinks that when they meet it will be wonderful to place the mahogany box full of letters on her lap and say to her, ‘I was waiting for you.’

„She will open the box and slowly, when she so desires, read the letters one by one. As she works her way back up the interminable thread of blue ink she will gather up the years– the days, the moments– that that man, before he ever met her, had already given to her. Or perhaps more simply, she will overturn the box and astonished at that comical snowstorm of letters, she will smile, saying to that man, ‘You are mad.’ And she will love him forever.”

- Alessandro Baricco

Zobacz podobne wpisy:

• 01/04/2010 -- Lech Majewski – Metafizyka (1)
• 22/10/2009 -- Ptasiek (0)
• 10/07/2009 -- Jest taki blog: Jonathan Carroll (0)
• 02/05/2009 -- Moja Angelika (2)
• 27/03/2009 -- You Are Amazing (0)